Mahjong TideArchiwum Sztuki dnia

Sztuka dnia · 30 września 2026 r.

Miłość wśród ruin

Ruina jest wymyślona, lecz każda jej powierzchnia sprawia wrażenie zaczerpniętej z pamięci.

Zagraj dziś w Mahjong Solitaire - bezpłatnie i bez konta.

Dwaj kochankowie obejmują się w błękitnym zmierzchu ruiny zarośniętej kolczastymi pędami i kwiatami
Artysta
Edward Burne-Jones
Data
1873
Technika
Akwarela i gwasz
Nurt
Prerafaelityzm i estetyzm

Tytuł pożyczony, nie ilustrowany

Wiersz Roberta Browninga „Love Among the Ruins” zestawia utraconą potęgę ze współczesnym spotkaniem kochanków. Burne-Jones przejmuje jego emocjonalny zamysł, zamiast ilustrować każdy wers. Nie pojawia się tu żadne rozpoznawalne starożytne miasto. Architektura, roślinność i postacie należą do zawieszonego w czasie świata, stworzonego z myślą o nastroju.

Błękit spaja całą scenę

Kamień, niebo i cień łączy głęboki błękit i fiolet, podczas gdy skóra kochanków i tkanina ich ubrań wnoszą w centrum stonowane ciepło. Powtarzające się pionowe kształty kolumn i łodyg sprawiają, że uścisk wydaje się zamknięty w sobie. Ruina jest otwarta na działanie żywiołów, lecz wizualnie zachowuje się jak prywatny pokój.

Krucha powierzchnia z dramatyczną historią

Dzieło z 1873 roku powstało w technice akwareli i gwaszu, co pozwoliło uzyskać świetlistą, matową powierzchnię. W dwudziestym wieku uległo poważnemu uszkodzeniu podczas fotografowania i zostało poddane żmudnej konserwacji. Burne-Jones później powrócił do tej kompozycji w technice olejnej - dowód na to, że układ kochanków, kolczastych pędów i architektury wciąż był dla niego ważny.

Ruiny stają się klimatem emocjonalnym

Burne-Jones umieszcza obejmującą się parę nisko, pośród kolczastych pędów, popękanego muru i wyblakłej błękitnej architektury. Sceneria nie przedstawia żadnej konkretnej, nazwanej ruiny. Zamienia stratę w otoczenie, które ogarnia postacie, nie rozdzielając ich. Ich ciała tworzą w centrum cichy pionowy akcent, podczas gdy pnącza i zniszczone mury rozchodzą się na zewnątrz.

Fizyczna historia samego dzieła w nieoczekiwany sposób odzwierciedla jego temat. Oryginalna akwarela została uszkodzona w dwudziestym wieku i poddana żmudnej konserwacji, podczas gdy wersja olejna dokumentuje powrót Burne-Jonesa do tej kompozycji. Nie należy z tego przypadku robić na siłę alegorii, lecz zmienia on sposób, w jaki postrzegamy tę kruchą powierzchnię. Obraz przedstawiający uczucie przetrwałe pośród ruin sam przetrwał zniszczenie, naprawę i przełożenie na inne medium.

Źródła i dalsza lektura