Góra uchwycona o świcie
W odpowiednich warunkach późnym latem lub wczesną jesienią wschodzące słońce może na krótko zabarwić górne zbocza Fudżi na czerwono. Hokusai zestawia to rzadkie światło z błękitnym porannym niebem przeciętym pasmami wysokich chmur kłębiastych. W Japonii taki układ bywa nazywany „niebem makreli”, ponieważ drobne, powtarzające się chmury przypominają wzór na skórze ryby.
Granica między światłem a cieniem biegnie po łuku, zamiast przecinać górę prostą linią. Fudżi ma kształt stożka, więc promienie wczesnego słońca padają na jej zbocza pod kątem. Maleńkie zielone trójkąty u podnóża to drzewa; ich skala podkreśla ogrom nieprzerwanej czerwonej połaci.
Wszystko, co niepotrzebne, zniknęło
Wiele drzeworytów z cyklu Hokusaia Trzydzieści sześć widoków góry Fudżi tętni obecnością podróżnych, rybaków, dachów i dróg. Tutaj nie ma nikogo. Nie ma budynków ani opowieści rozgrywającej się na pierwszym planie. Wystarczą góra, drzewa, chmury i niebo.
Ta nieobecność nadaje kompozycji niezwykły bezruch. Zarazem uwydatnia każdą decyzję artysty: ciemnoniebieski kontur wysuwający szczyt ku widzowi, nieliczne żyłki śniegu i nierówno odbite niebo, dzięki któremu chmury zdają się płynąć.
Nowoczesny błękit w dawnej odbitce
Czerwona Fudżi jest kolorowym drzeworytem, odbitym z osobnych klocków niosących różne farby. Badania wykazały obecność błękitu pruskiego w obrysie góry oraz na zielonym dolnym zboczu, gdzie zmieszano go z żółtym pigmentem. Ten syntetyczny barwnik był wówczas stosunkowo nowy w japońskiej grafice komercyjnej, a cykl Hokusaia pokazał, jak silnie może kształtować pejzaż.
Źródła i dalsza lektura
- British Museum, karta obiektuHistoria obiektu, tytuł, seria i szczegóły druku.
- Badania konserwatorskie w British MuseumPigmenty, różnice drukarskie i konserwacja.
- The Metropolitan Museum of ArtDruga muzealna karta dzieła i odmienna odbitka.