Kırmızı ve Beyaz Erik Çiçekleri

İki ağaç, iki karakter

Sağda yaşlı bir erik ağacının gövdesi eğilip ikiye ayrılır; koyu kabuğu boyunca kırmızı çiçekler taşır. Solda, daha düzgün gövdeli genç bir ağaç beyaz çiçekleriyle yükselir. Nehir, bu ikilinin basit bir ayna görüntüsü olmasını engellerken kıvrımları onları ayrı paravanlar arasında birbirine bağlar.

Kimyayla değişen bir nehir

Korin, su için gümüş kullandı; onun serin yansımasını altın zeminle karşılaştırdı. Gümüş karardığı için nehir zamanla koyulaştı. Bu değişim artık eserin tanıdık görünümünden ayrı düşünülemez. Tarihteki renklerin bugün gördüğümüz renklerle her zaman aynı olmadığını hatırlatır.

Doğayı sadeleştirmek ve yoğunlaştırmak

Ufuk yoktur, çevreyi tarif eden ayrıntılar da neredeyse hiç yoktur. Desenli dalgalar, biriken mineral renkler ve özenle yerleştirilmiş çiçekler, doğal biçimleri canlılıklarını kaybettirmeden süsleyici bir yapıya dönüştürür. Korin’in yaş boya üzerine yaş boya uyguladığı tarashikomi tekniği benekli gövdeler yaratır. Yayılan tonlar, düz altın dünyanın içinde kabuğu, yaşı ve nemi sezdirir.

Paravanlar katlandıkça değişen bir çift

Fotoğraflar eseri tek bir geniş görüntüye indirger, oysa her yarısı katlanır bir paravandır. Bir odada paneller hafifçe açılı durur, altın zeminde ışığı farklı biçimlerde yakalar ve nehirle ağaçlar arasındaki görünür uzaklığı değiştirirdi. Bu nedenle kompozisyon, resim kadar mimariye de aittir. İzleyici hareket ettiğinde boş alanları etkinleşir.

Çiçekler tek tek küçüktür, ancak büyük bir denetimle dağıtılmıştır. Kırmızı kümeler yaşlı gövdeyi izlerken beyaz çiçekler nehrin öte yanındaki ince dalları noktalar. Dallar kenarların dışına taşarak dikkati koyu suya geri döndürdüğü için iki ağacı da tek bakışta bütünüyle göremeyiz. Yenilenme, sıradan bir bahar çiçekleri tarlasıyla temsil edilmez. Bu iki belirli biçim arasındaki gerilimli alışverişte gerçekleşir.