İki grup inancın eşiğinde buluşuyor
Solda silahlı yolcular, bir at ve eşekle duraklar. Ortaya yakın yerde adamlar küçük bir ateşin ve klasik bir sütunun kalıntılarının çevresinde toplanır. Uzun boylu bir figür, asılı bir iskelete ve kanatlı hayaletlere doğru bir değnek kaldırır. Yolcular bizim gördüğümüzü görebilir; ama mesafeleri, tanıklıkla kaçış arasında tereddüt etmelerine izin verir.
Rosa, ormanın büyük kısmını neredeyse siyah tutar. Ateş, ay, soluk bedenler ve giysilerin ışıkta parlayan yerleri yalnızca parçaları ortaya çıkarır. Böylece göz, büyüyle çağrılan dünyayı tekrar tekrar kaybeder ve yeniden bulur.
Bu büyücü figürleri erkek
Avrupa’daki cadı tasvirleri sıklıkla kadınları merkeze alırdı; bu sahne ise bilgili erkek büyücülerle ilişkilendirilen ölü çağırma büyüsüne yönelir. Cleveland Museum, buyurgan büyücünün önceki görsel geleneklerdeki Musa’yı hatırlattığını belirtir. Uzun bedeni ve kaldırdığı değnek, doğaüstü gösteriye beklenmedik bir otorite havası verir.
Bu, büyüyü zararsız kılmaz. İskeletler, hayvanlar ve melez varlıklar karanlığı doldurur. Ancak resmin konusunu sıradan bir cadılar toplantısından daha belirli hale getirir: bilgi, güç ve düşünsel hırsın tehlikesi, huzursuzluğun bir parçasıdır.
Daire büyünün bir parçası
Tuval bir tondo, yani daire biçiminde bir resimdir. Müze, bu biçimi dairenin büyü uygulamalarındaki temel yeriyle ilişkilendirir. Bu nedenle Rosa, bir ritüeli yalnızca süsleyici bir biçimin içine yerleştirmez. Çevreleyen kenarın kendisi bir uygulamanın sınırını düşündürebilir; izleyicileri, büyücüleri, harabeleri ve hayaletleri tek bir karanlık alanın içine kapatır.
Eser, yaklaşık 1645-49’da yapılmış dört yuvarlak büyücülük sahnesinden oluşan bir takıma aittir. İlk düzenleri belgelenmemiştir, ama bir arada kalmışlardır. Tekrar, her bölümü tek başına bir sarsıntı olmaktan çıkarıp büyü üzerine daha geniş bir araştırmanın aşamasına dönüştürür.
Büyüyle yaratmak, resmin iddiasına dönüşüyor
Rosa, Floransa’da resim, şiir, hiciv ve gösteri yoluyla özgünlük ünü geliştirdi. Müzenin araştırması, bu bilgili büyücülerin sanatçıya ve düşünsel çevresine gönderme yapabileceğini savunur. Bir büyücü, sıradan bir yolcunun görmeyi beklemediği biçimler üretir; ressam da düz bir tuval üzerinde bununla bağlantılı bir şey yapar.
Bu karşılaştırma fırça işçiliğinde görünür. Yaratıklar ancak Rosa onlara yeterince ışık ve biçim verdiğinde ortaya çıkar; karanlık geri kalanını gizler. Resim, kendi yapılışını konusunun bir parçasına dönüştürür: araç ister asa ister fırça olsun, yaratma şaşırtabilir, ikna edebilir ve rahatsız edebilir.
Kaynaklar ve ek okumalar
- Cleveland Museum of Art koleksiyon kaydıTam olarak bu eser, figürler, ölü çağırma büyüsü, Musa bağlantısı, dairesel biçim ve sanatçı-büyücü yorumu.
- Cleveland Museum of Art, Yeni ve TuhafDört tondo, Floransa bağlamları, görsel öncüller, ilk sahiplik ve Rosa’nın kendi imajını oluşturması.
- Cleveland Museum of Art sergi duyurusuDizi, büyü, hiciv, antik dünya ve ürpertici unsurlar üzerine kurumsal genel bakış.